Rotten Diary

H epimizin bir madde olduğu gerçeğini kabul ederek hayatımızı yaşaması en doğru kararlardan birisidir. İçimizde oluşan kimyasal tepkimeler, hormonların artışı ve azalışı, kan basıncı gibi tonla faktörün kararlarımızı etkilediğini düşünürüz. Gideceğimiz yolun elimizde olduğu, ipleri sıkı tuttuğumuzda veya saldığımızda bizin karar verici olduğunu düşünürüz. Fakat yanılıyoruz! Evrenin başlangıcından bu yazıyı okuduğunuz ana kadar olan sürede bizi biz yapan her şey geçmişte yapılmış olanlar eylemlerin sonucudur. Bir çarkın dişlisi bile olamayacak kadar küçük bir bilince sahip olan canlılarız. Özümüz evrenle kıyas götüremeyecek kadar büyük bir benlik fakat önümüzde evrene karşı neredeyse yok denilebilecek bir hiçlik. Bunun sebebi evrenin aslında biz olmamızdır, bir bütün olarak düşündüğümüz zaman evrenin üstüne çıkmamızdır.  Düşüncelerimizin oluşumunda hiçbir etkimizin olmadığı su geçirmez bir gerçektir. Bu oluşuma müdahale edebilmiş olsaydık o zaman evrenden belki bağımsız olabilirdi...

S ınırlarımızı bir kabuk olarak gördüğümüzde beynimizin gelişimi ile bu kabuğa bir türlü sığamamaya başlarız. Sürekli gelişen ve değişen düşüncelerimiz bir süre sonra kaosa dönüşmektedir. Dağınık bir ev gibi her adımda ayağımıza takılan veya konforu ortadan kaldıran bir ortam yaratır bizlere. Eğer normal bir yaşantı süren birisiyseniz bu gibi sıkıntılardan çok takıntılarınız oluşmaktadır. Fakat kabuğuna sığamayanlar tek ve yegâne bir takıntısı vardır o da kabuğunu kırmaktır. Sürekli araştıran, okuyan ve sorgulayan bir zihin için en büyük ızdırap bu olsa gerek, çünkü tam oldu derken birden bir çıtırtı sesi gelir zihninden. Kabuğun tekrar oluşumunun gerektirdiği o süreçte savunmasız kalacaktır ve bunun verdiği paranoya her defa daha da sancılı geçmek zorundadır. Ne kadar büyükseniz o denli savunmasızsınız demektir ve o denli kırılgan. Bunu şöyle örneklendirebiliriz; büyük bir fanusumuz olsun yere düşmesi bir kenara, alacağı en ufak darbede un ufak olabilir fakat bir camdan bilyeyi duvara...